ADANA – BHA
Altındaş, İş Kanunu’nun haftalık çalışma süresini 45 saat olarak belirlediğini hatırlatarak, bu sınırın üzerindeki çalışmaların fazla mesai sayıldığını ve işçiye normal saatlik ücretin yüzde 50 fazlasının ödenmesi gerektiğini ifade etti. Ayrıca kanunda yılda en fazla 270 saat fazla mesai yapılabileceğinin düzenlendiğini kaydeden Altındaş, bu sınırın işçinin sağlığını ve dinlenme hakkını korumak amacı taşıdığını vurguladı.
Fazla mesai ücretinin ödenmemesinin işçiye haklı fesih hakkı tanıdığını aktaran Altındaş, bu durumda işçinin kıdem tazminatına hak kazanabileceğini söyledi. İspat yükünün çoğu kez işverende olduğunu belirten Altındaş, “Bordrolar, vardiya çizelgeleri, giriş-çıkış kayıtları, kamera görüntüleri, bilgisayar logları ve tanık beyanları mahkemelerce dikkate alınan delillerdir” dedi.
Altındaş, bordrolarda fazla mesai ücretlerinin sembolik olarak gösterildiğini, bunun da işçilerin mağduriyetine yol açtığını dile getirdi. Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre işçinin imzasını taşımayan bordroların kesin delil niteliği taşımadığını hatırlatan Altındaş, işçinin fiili çalışmasını başka delillerle ispat edebileceğini ifade etti.
İş Kanunu’na göre fazla mesai karşılığında ücret ödenmesinin esas olduğunu, ancak işçinin talebi halinde serbest zaman kullanılabileceğini kaydeden Altındaş, uygulamada işverenlerin bu hakkı çoğu kez tanımadığını, hem ücret ödemediğini hem de serbest zaman kullandırmadığını söyledi.
Altındaş, fazla mesai uygulamalarının yalnızca İş Kanunu’na değil, anayasal haklara da aykırı sonuçlar doğurduğunu belirterek, “İş Kanunu’nun 102. maddesi, fazla mesai yükümlülüklerinin ihlali halinde işveren hakkında idari para cezası uygulanacağını öngörmektedir. Fazla mesai ücreti bir jest ya da lütuf değil, doğrudan kanunla güvence altına alınmış işçi hakkıdır” ifadelerini kullandı.
